Rozwiązane zadanie z termodynamiki

Ogrzewanie wody: jeden, dwa, a następnie NN termostatów

Ćwiczenie 18 · Lekcja 6 — Druga zasada termodynamiki

  • bilans entropii
  • termostat
  • ogrzewanie
  • odwracalność
  • suma Riemanna

Treść zadania

Woda w stanie ciekłym o masie mm jest ogrzewana od TiT_i do Tf>TiT_f>T_i. Pomijamy jej rozszerzalność i przyjmujemy stałe ciepło właściwe cc. Woda pozostaje cieczą przez całe doświadczenie. Układem SS jest woda, a jego otoczenie tworzą używane termostaty. Całość {S+otoczenie}={woda + termostaty}\{S+\text{otoczenie}\}=\{\text{woda + termostaty}\} jest izolowana. Nie jest wymieniana praca, a każdy kontakt cieplny trwa do osiągnięcia równowagi. Ciepło uznajemy za dodatnie, gdy otrzymuje je rozpatrywane ciało.

  1. Narysować wodę w kontakcie z jednym termostatem o temperaturze TfT_f. Obliczyć ciepło QwaterQ_{\mathrm{water}} otrzymane przez wodę, a następnie ciepło QthQ_{\mathrm{th}} otrzymane przez termostat. Uzasadnić związek między tymi wielkościami.
  2. Wyznaczyć stąd zmiany entropii wody, termostatu i całości. Wykazać, że wytworzona entropia jest dodatnia.
  3. Ponownie rozpoczynamy od TiT_i i korzystamy kolejno z dwóch termostatów o temperaturach Tm=(Ti+Tf)/2T_m=(T_i+T_f)/2 i TfT_f. Obliczyć ciepło otrzymane przez każdy termostat i ponownie sporządzić bilans entropii. Czy zmiana entropii wody jest inna? Porównać wytworzoną entropię z wynikiem pierwszego doświadczenia.
  4. Jeszcze raz rozpoczynamy od TiT_i i korzystamy z NN termostatów o temperaturach Tk=Ti+khT_k=T_i+k h, gdzie h=(Tf−Ti)/Nh=(T_f-T_i)/N i k=1,...,Nk=1,...,N. Wyznaczyć zmiany entropii wody, wszystkich termostatów i całego układu. Obliczyć granicę wytworzonej entropii przy N→∞N\to\infty i zinterpretować wynik.

Wskazówka

Wskazówka
Zastosować pierwszą zasadę do wody, a następnie do izolowanej całości. Aby obliczyć entropię wody, rozważyć odwracalne ogrzewanie między tymi samymi stanami. Termostat o stałej temperaturze TthT_{\mathrm{th}} otrzymuje entropię Qth/TthQ_{\mathrm{th}}/T_{\mathrm{th}}. W ostatnim pytaniu rozpoznać sumę Riemanna.

Szczegółowe rozwiązanie

Rozwiązanie

Figure
Rysunek 1

Pytanie 1. Schemat przedstawia wodę początkowo o temperaturze TiT_i, termostat o temperaturze TfT_f i strzałkę przepływu ciepła od termostatu do wody. Granica obejmuje izolowaną całość S+otoczenieS+\text{otoczenie}. Woda osiąga TfT_f bez otrzymywania pracy, zatem z pierwszej zasady

Qwater=ΔUwater=mc(Tf−Ti)>0.Q_{\mathrm{water}}=\Delta U_{\mathrm{water}}=mc(T_f-T_i)>0.

Układ woda—termostat jest izolowany, więc jego całkowita energia jest zachowana:

ΔUwater+ΔUth=0.\Delta U_{\mathrm{water}}+\Delta U_{\mathrm{th}}=0.

Ponieważ żadne z tych ciał nie wymienia pracy,

Qwater+Qth=0,Qth=−Qwater=−mc(Tf−Ti)<0.Q_{\mathrm{water}}+Q_{\mathrm{th}}=0,\qquad Q_{\mathrm{th}}=-Q_{\mathrm{water}}=-mc(T_f-T_i)<0.

Ciepło otrzymane przez termostat jest ujemne: oddaje on energię wodzie.

Pytanie 2. Wzdłuż drogi odwracalnej od TiT_i do TfT_f woda otrzymuje δQrev=mc dT\delta Q_{\mathrm{rev}}=mc\,\mathrm dT. Zmiana jej entropii wynosi

ΔSwater=mc∫TiTfdTT=mc[ln⁡T]TiTf=mcln⁡TfTi>0.\Delta S_{\mathrm{water}}=mc\int_{T_i}^{T_f}\frac{\mathrm dT}{T} =mc[\ln T]_{T_i}^{T_f}=mc\ln\frac{T_f}{T_i}>0.

Temperatura termostatu pozostaje równa TfT_f, stąd

ΔSth=QthTf=−mcTf−TiTf<0.\Delta S_{\mathrm{th}}=\frac{Q_{\mathrm{th}}}{T_f} =-mc\frac{T_f-T_i}{T_f}<0.

Całość jest izolowana, więc nie wymienia entropii z resztą Wszechświata. Cała zmiana jej entropii jest zatem entropią wytworzoną:

ΔStot(1)=ΔSwater+ΔSth=mc[ln⁡TfTi−Tf−TiTf]>0.\Delta S_{\mathrm{tot}}^{(1)} =\Delta S_{\mathrm{water}}+\Delta S_{\mathrm{th}} =mc\left[\ln\frac{T_f}{T_i}-\frac{T_f-T_i}{T_f}\right]>0.

Istotnie, 1/T>1/Tf1/T>1/T_f dla Ti≤T<TfT_i\leq T<T_f, zatem ∫TiTfdT/T>(Tf−Ti)/Tf\int_{T_i}^{T_f}\mathrm dT/T>(T_f-T_i)/T_f. Przepływ ciepła między ciałami o różnych temperaturach jest nieodwracalny.

Pytanie 3. Przyjmijmy h=(Tf−Ti)/2h=(T_f-T_i)/2, tak że Tm−Ti=Tf−Tm=hT_m-T_i=T_f-T_m=h. Woda otrzymuje mchmc h w każdym z dwóch etapów. Z izolacji całego układu wynika dla termostatów

Qth,1=−mch,Qth,2=−mch,Q_{\mathrm{th},1}=-mc h,\qquad Q_{\mathrm{th},2}=-mc h,

a zatem

ΔSth,1=−mchTm,ΔSth,2=−mchTf.\Delta S_{\mathrm{th},1}=-\frac{mc h}{T_m},\qquad \Delta S_{\mathrm{th},2}=-\frac{mc h}{T_f}.

Dla wody dodajemy zmiany entropii w obu etapach:

ΔSwater=mcln⁡TmTi+mcln⁡TfTm=mc[(ln⁡Tm−ln⁡Ti)+(ln⁡Tf−ln⁡Tm)]=mcln⁡TfTi.\begin{aligned} \Delta S_{\mathrm{water}} &=mc\ln\frac{T_m}{T_i}+mc\ln\frac{T_f}{T_m}\\ &=mc\bigl[(\ln T_m-\ln T_i)+(\ln T_f-\ln T_m)\bigr]\\ &=mc\ln\frac{T_f}{T_i}. \end{aligned}

Wyrazy pośrednie się znoszą. Zmiana entropii wody jest dokładnie taka sama jak przy jednym termostacie: entropia jest funkcją stanu, a początkowy i końcowy stan wody są takie same w obu doświadczeniach. Zmienia się jedynie przebyta droga. Dla izolowanej całości

ΔStot(2)=mc[ln⁡TfTi−h(1Tm+1Tf)].\Delta S_{\mathrm{tot}}^{(2)} =mc\left[\ln\frac{T_f}{T_i}-h\left(\frac1{T_m}+\frac1{T_f}\right)\right].

Różnica między oboma bilansami wynosi

ΔStot(1)−ΔStot(2)=mch(1Tm−1Tf)>0.\Delta S_{\mathrm{tot}}^{(1)}-\Delta S_{\mathrm{tot}}^{(2)} =mc h\left(\frac1{T_m}-\frac1{T_f}\right)>0.

Każdy kontakt nadal wytwarza entropię, ale etap pośredni zmniejsza łączną ilość wytworzonej entropii.

Pytanie 4. Przyjmijmy T0=TiT_0=T_i i TN=TfT_N=T_f. W etapie kk woda przechodzi od Tk−1T_{k-1} do TkT_k i otrzymuje mchmc h. Odpowiedni termostat pozostaje w temperaturze TkT_k i otrzymuje

Qth,k=−mch,ΔSth,k=−mchTk.Q_{\mathrm{th},k}=-mc h,\qquad \Delta S_{\mathrm{th},k}=-\frac{mc h}{T_k}.

Dla wody ponownie otrzymujemy sumę teleskopową:

ΔSwater=mc∑k=1Nln⁡TkTk−1=mc[ln⁡T1T0+ln⁡T2T1+⋯+ln⁡TNTN−1]=mcln⁡(T1T0T2T1⋯TNTN−1)=mcln⁡TNT0=mcln⁡TfTi.\begin{aligned} \Delta S_{\mathrm{water}} &=mc\sum_{k=1}^{N}\ln\frac{T_k}{T_{k-1}}\\ &=mc\left[\ln\frac{T_1}{T_0}+\ln\frac{T_2}{T_1} +\cdots+\ln\frac{T_N}{T_{N-1}}\right]\\ &=mc\ln\left(\frac{T_1}{T_0}\frac{T_2}{T_1} \cdots\frac{T_N}{T_{N-1}}\right)\\ &=mc\ln\frac{T_N}{T_0} =mc\ln\frac{T_f}{T_i}. \end{aligned}

Każda temperatura pośrednia pojawia się raz w liczniku i raz w mianowniku. Zwiększenie liczby termostatów nadal nie zmienia więc zmiany entropii wody, jeśli stany skrajne są te same. Natomiast entropia tracona przez termostaty zależy od NN:

ΔSth(N)=−mc h∑k=1N1Tk,ΔStot(N)=mc[ln⁡TfTi−h∑k=1N1Tk].\Delta S_{\mathrm{th}}^{(N)}=-mc\,h\sum_{k=1}^{N}\frac1{T_k},\qquad \Delta S_{\mathrm{tot}}^{(N)} =mc\left[\ln\frac{T_f}{T_i}-h\sum_{k=1}^{N}\frac1{T_k}\right].

Gdy N→∞N\to\infty, mamy h→0h\to0, a suma Riemanna dąży do

h∑k=1N1Tk⟶∫TiTfdTT=ln⁡TfTi.h\sum_{k=1}^{N}\frac1{T_k} \longrightarrow\int_{T_i}^{T_f}\frac{\mathrm dT}{T} =\ln\frac{T_f}{T_i}.

Entropia wytworzona w izolowanej całości dąży zatem do

lim⁡N→∞ΔStot(N)=mc[ln⁡TfTi−ln⁡TfTi]=0.\lim_{N\to\infty}\Delta S_{\mathrm{tot}}^{(N)} =mc\left[\ln\frac{T_f}{T_i}-\ln\frac{T_f}{T_i}\right]=0.

Woda zyskuje zawsze tę samą entropię, podczas gdy termostaty w granicy tracą dokładnie tyle samo. Ogrzewanie odwracalne stanowi idealną granicę kontaktów zachodzących dowolnie powoli przy nieskończenie małej różnicy temperatur.