Rozwiązane zadanie z termodynamiki

Maszyna między dwoma blokami: maksymalna praca do odzyskania

Ćwiczenie 24 · Lekcja 6 — Druga zasada termodynamiki

  • maszyna odwracalna
  • zmienne temperatury
  • sprawność Carnota
  • maksymalna praca

Treść zadania

Dwa nieodkształcalne bloki A i B mają stałe całkowite pojemności cieplne CA>0C_A>0 i CB>0C_B>0. Ich temperatury początkowe wynoszą TA,0>TB,0>0T_{A,0}>T_{B,0}>0. Temperatura każdego bloku jest przestrzennie jednorodna, ale może zmieniać się podczas wymiany ciepła. Nie zachodzi żadna przemiana fazowa.

Między blokami działa maszyna cieplna; bloki nie stykają się bezpośrednio. Maszyna pobiera ciepło od bloku A, oddaje jego część blokowi B i wykonuje pracę nad otoczeniem. Układ „bloki + maszyna” nie wymienia ciepła z otoczeniem. Po każdym cyklu maszyna wraca do tego samego stanu: nie gromadzi energii ani entropii. Szukamy maksymalnej pracy, jaką można odzyskać, wykorzystując początkową różnicę temperatur.

Rozpatrujemy w tym celu granicę ciągu nieskończenie małych cykli odwracalnych. W każdym z nich chwilowe temperatury TAT_A i TBT_B zmieniają się nieskończenie mało. Przyjmujemy konwencję, w której energia jest dodatnia, gdy otrzymuje ją rozpatrywany układ. Przez δQA\delta Q_A i δQB\delta Q_B oznaczamy ciepła otrzymane przez maszynę odpowiednio od A i B, a przez δW\delta W pracę otrzymaną przez maszynę. Przy pracy silnikowej δQA>0\delta Q_A>0, δQB<0\delta Q_B<0 i δW<0\delta W<0. Ciepła otrzymane przez bloki wynoszą więc odpowiednio −δQA-\delta Q_A i −δQB-\delta Q_B.

  1. Zapisać bilanse energetyczne bloków i maszyny dla nieskończenie małego cyklu. Korzystając ze sprawności Carnota, wyrazić δQB\delta Q_B w zależności od δQA,TA,TB\delta Q_A,T_A,T_B. Wykazać, że A stygnie, a B się ogrzewa. Jak zmieniają się różnica temperatur i sprawność w kolejnych cyklach? Przy jakim warunku ustaje możliwość wytwarzania pracy?
  2. Wyprowadzić związek między dTA/TA\mathrm dT_A/T_A i dTB/TB\mathrm dT_B/T_B, a następnie scałkować go od stanu początkowego. Wyznaczyć stąd wspólną temperaturę końcową TrT_r. Dlaczego nie można traktować bloków jak termostatów o stałych temperaturach TA,0T_{A,0} i TB,0T_{B,0}?
  3. Obliczyć całkowitą pracę otrzymaną WrevW_{\mathrm{rev}} podczas tego odwracalnego działania, a następnie jej wartość bezwzględną ∣Wrev∣|W_{\mathrm{rev}}|, równą maksymalnej pracy odzyskanej w otoczeniu. Uprościć TrT_r i WrevW_{\mathrm{rev}} dla CA=CB=CC_A=C_B=C; zapisać wtedy ∣Wrev∣|W_{\mathrm{rev}}| w postaci, której dodatniość jest widoczna wprost.
  4. Obliczenia liczbowe: oba bloki są żelazne i każdy ma masę m=1,0 kgm=1{,}0\ \mathrm{kg}. Początkowe temperatury wynoszą 60 ∘C60\,{}^\circ\mathrm C dla A i 20 ∘C20\,{}^\circ\mathrm C dla B. Przyjąć stałe ciepło właściwe żelaza c=450 J kg−1 K−1c=450\ \mathrm{J\,kg^{-1}\,K^{-1}}. Obliczyć maksymalną pracę do odzyskania ∣Wrev∣|W_{\mathrm{rev}}|.

Wskazówka

Wskazówka
W każdym nieskończenie małym cyklu sprawność wynosi 1−TB/TA1-T_B/T_A dla aktualnych temperatur i można ją zapisać jako ∣δW∣/δQA|\delta W|/\delta Q_A. Dla bilansu globalnego zastosować ΔU=Q+W\Delta U=Q+W do układu „bloki + maszyna”, przy Q=0Q=0 i W<0W<0.

Szczegółowe rozwiązanie

Rozwiązanie
Pytanie 1. Bloki są nieodkształcalne i nie otrzymują pracy. Zmiany ich energii są więc równe otrzymanym ciepłom:

CA dTA=−δQA,CB dTB=−δQB.C_A\,\mathrm dT_A=-\delta Q_A,\qquad C_B\,\mathrm dT_B=-\delta Q_B.

Maszyna wraca do stanu początkowego. Jej bilans energetyczny daje 0=δQA+δQB+δW0=\delta Q_A+\delta Q_B+\delta W, czyli

δW=−(δQA+δQB)<0.\delta W=-(\delta Q_A+\delta Q_B)<0.

Sprawność jest stosunkiem odzyskanej pracy do ciepła otrzymanego od A. Ponieważ δW<0\delta W<0, mamy ∣δW∣=−δW|\delta W|=-\delta W, zatem

η=∣δW∣δQA=1+δQBδQA=1−TBTA⟹δQB=−TBTAδQA.\eta=\frac{|\delta W|}{\delta Q_A} =1+\frac{\delta Q_B}{\delta Q_A}=1-\frac{T_B}{T_A} \quad\Longrightarrow\quad \delta Q_B=-\frac{T_B}{T_A}\delta Q_A.

Blok A otrzymuje −δQA<0-\delta Q_A<0, a blok B otrzymuje −δQB>0-\delta Q_B>0. Pojemności cieplne są dodatnie, więc dTA<0\mathrm dT_A<0 i dTB>0\mathrm dT_B>0. Różnica temperatur zatem maleje:

d(TA−TB)=−δQA(1CA+TBCBTA)<0.\mathrm d(T_A-T_B) =-\delta Q_A\left(\frac1{C_A}+\frac{T_B}{C_BT_A}\right)<0.

Iloraz TB/TAT_B/T_A rośnie, ponieważ jego licznik rośnie, a mianownik maleje. Sprawność 1−TB/TA1-T_B/T_A stopniowo spada. Gdy TA=TBT_A=T_B, staje się zerowa: różnica temperatur została wyczerpana i żaden silnik cykliczny działający między tymi blokami nie może już oddawać pracy.

Pytanie 2. Bilanse bloków dają δQA=−CA dTA\delta Q_A=-C_A\,\mathrm dT_A i δQB=−CB dTB\delta Q_B=-C_B\,\mathrm dT_B. Podstawiamy do poprzedniej zależności:

−CB dTB=−TBTA(−CA dTA)=TBTACA dTA.-C_B\,\mathrm dT_B =-\frac{T_B}{T_A}(-C_A\,\mathrm dT_A) =\frac{T_B}{T_A}C_A\,\mathrm dT_A.

Zmieniając znak, a następnie dzieląc przez TBT_B,

CB dTB=−TBTACA dTA,CAdTATA+CBdTBTB=0.C_B\,\mathrm dT_B=-\frac{T_B}{T_A}C_A\,\mathrm dT_A, \qquad C_A\frac{\mathrm dT_A}{T_A} +C_B\frac{\mathrm dT_B}{T_B}=0.

Całkujemy od temperatur początkowych do temperatur osiągniętych po dowolnej liczbie cykli:

CA∫TA,0TAdTT+CB∫TB,0TBdTT=0.C_A\int_{T_{A,0}}^{T_A}\frac{\mathrm dT}{T} +C_B\int_{T_{B,0}}^{T_B}\frac{\mathrm dT}{T}=0.

Funkcją pierwotną 1/T1/T jest ln⁡T\ln T; po podstawieniu granic

CAln⁡TATA,0+CBln⁡TBTB,0=0.C_A\ln\frac{T_A}{T_{A,0}}+C_B\ln\frac{T_B}{T_{B,0}}=0.

Zależność ta wyraża zachowanie całkowitej entropii przy działaniu odwracalnym. Po zatrzymaniu TA=TB=TrT_A=T_B=T_r. Zapisując ln⁡(Tr/TB,0)=ln⁡(Tr/TA,0)+ln⁡(TA,0/TB,0)\ln(T_r/T_{B,0})=\ln(T_r/T_{A,0})+\ln(T_{A,0}/T_{B,0}),

(CA+CB)ln⁡TrTA,0=CBln⁡TB,0TA,0.(C_A+C_B)\ln\frac{T_r}{T_{A,0}} =C_B\ln\frac{T_{B,0}}{T_{A,0}}.

Podzielenie przez CA+CBC_A+C_B, a następnie zastosowanie funkcji wykładniczej daje

Tr=TA,0(TB,0TA,0)CB/(CA+CB).\boxed{T_r=T_{A,0} \left(\frac{T_{B,0}}{T_{A,0}}\right)^{C_B/(C_A+C_B)}.}

Pojemności cieplne bloków są ograniczone: każde wymienione ciepło zmienia ich temperaturę zgodnie z dT=δQblock/C\mathrm dT=\delta Q_{\mathrm{block}}/C, gdzie δQblock\delta Q_{\mathrm{block}} jest ciepłem otrzymanym przez rozpatrywany blok. Początkowa sprawność nie obowiązuje więc przez całe doświadczenie. Przybliżenie stałych temperatur stosuje się tylko w każdym nieskończenie małym cyklu, za każdym razem z nowymi temperaturami.

Pytanie 3. Układ „bloki + maszyna” jest adiabatyczny, ale oddaje pracę: nie jest izolowany. Maszyna nie gromadzi energii, więc pierwsza zasada daje

CA(Tr−TA,0)+CB(Tr−TB,0)=Wrev.C_A(T_r-T_{A,0})+C_B(T_r-T_{B,0})=W_{\mathrm{rev}}.

Praca otrzymana przez całość jest pracą otrzymaną przez maszynę. Grupując składniki,

Wrev=(CA+CB)Tr−CATA,0−CBTB,0<0.W_{\mathrm{rev}}=(C_A+C_B)T_r-C_AT_{A,0}-C_BT_{B,0}<0.

Praca odzyskana w otoczeniu jest jej wartością bezwzględną:

∣Wrev∣=−Wrev=CATA,0+CBTB,0−(CA+CB)Tr.\boxed{|W_{\mathrm{rev}}|=-W_{\mathrm{rev}} =C_AT_{A,0}+C_BT_{B,0}-(C_A+C_B)T_r.}

Każdy iloczyn CTCT ma jednostkę energii, czyli dżul. Aby zrozumieć, dlaczego odwracalność daje maksimum, rozważmy maszynę wytwarzającą entropię i doprowadzającą bloki do wspólnej temperatury T∗T_*. Bilans entropii bloków wymaga

CAln⁡T∗TA,0+CBln⁡T∗TB,0≥0.C_A\ln\frac{T_*}{T_{A,0}}+C_B\ln\frac{T_*}{T_{B,0}}\geq0.

Po odjęciu bilansu odwracalnego, równego zeru, pozostaje (CA+CB)ln⁡(T∗/Tr)≥0(C_A+C_B)\ln(T_*/T_r)\geq0, zatem T∗≥TrT_*\geq T_r. Praca otrzymana przy takim działaniu silnikowym wynosi W∗=(CA+CB)T∗−CATA,0−CBTB,0W_*=(C_A+C_B)T_*-C_AT_{A,0}-C_BT_{B,0}, stąd

W∗−Wrev=(CA+CB)(T∗−Tr)≥0.W_*-W_{\mathrm{rev}}=(C_A+C_B)(T_*-T_r)\geq0.

Zatem Wrev≤W∗≤0W_{\mathrm{rev}}\leq W_*\leq0: w przypadku odwracalnym praca otrzymana jest najbardziej ujemna. Jej wartość bezwzględna jest więc maksymalna, ∣W∗∣≤∣Wrev∣|W_*|\leq|W_{\mathrm{rev}}|.

Dla CA=CB=CC_A=C_B=C wykładnik wynosi 1/21/2, stąd

Tr=TA,0TB,0TA,0=TA,0TB,0,Wrev=−C(TA,0−TB,0)2<0,∣Wrev∣=C(TA,0+TB,0−2TA,0TB,0)=C(TA,0−TB,0)2>0.T_r=T_{A,0}\sqrt{\frac{T_{B,0}}{T_{A,0}}} =\sqrt{T_{A,0}T_{B,0}}, W_{\mathrm{rev}}=-C\left(\sqrt{T_{A,0}}-\sqrt{T_{B,0}}\right)^2<0, |W_{\mathrm{rev}}|=C\left(T_{A,0}+T_{B,0} -2\sqrt{T_{A,0}T_{B,0}}\right) =C\left(\sqrt{T_{A,0}}-\sqrt{T_{B,0}}\right)^2>0.

Rozpoznajemy tożsamość a2+b2−2ab=(a−b)2a^2+b^2-2ab=(a-b)^2. Praca znika, jeśli temperatury początkowe są równe.

Pytanie 4. Podane jest ciepło właściwe. Całkowita pojemność cieplna każdego bloku wynosi więc

C=mc=1,0×450=450 J K−1.C=mc=1{,}0\times450=450\ \mathrm{J\,K^{-1}}.

Temperatury pod pierwiastkami muszą być wyrażone w kelwinach:

TA,0=60+273,15=333,15 K,TB,0=20+273,15=293,15 K.T_{A,0}=60+273{,}15=333{,}15\ \mathrm K,\qquad T_{B,0}=20+273{,}15=293{,}15\ \mathrm K.

Podstawiając do wyniku pytania 3,

∣Wrev∣=450(333,15−293,15)2≃575 J=0,575 kJ.|W_{\mathrm{rev}}| =450\left(\sqrt{333{,}15}-\sqrt{293{,}15}\right)^2 \simeq575\ \mathrm J=0{,}575\ \mathrm{kJ}.

Maksymalna praca do odzyskania wynosi więc około 0,58 kJ0{,}58\ \mathrm{kJ}. Przy przyjętej konwencji znaków praca otrzymana przez maszynę wynosi Wrev≃−575 JW_{\mathrm{rev}}\simeq-575\ \mathrm J: znak minus oznacza, że oddaje ona tę energię otoczeniu.