Rozwiązane zadanie z termodynamiki

Całkowanie formy różniczkowej wzdłuż drogi

Ćwiczenie 6 · Lekcja 4 — Pierwsza zasada termodynamiki

  • forma różniczkowa
  • różniczka zupełna
  • kryterium Schwarza
  • całka krzywoliniowa

Wersja robocza — to ćwiczenie jest jeszcze sprawdzane.

Treść zadania

Rozważmy dwie formy różniczkowe

ω1=y dx+x dy,ω2=y dx,\omega_1=y\,\mathrm{d}x+x\,\mathrm{d}y,\qquad\omega_2=y\,\mathrm{d}x,

oraz trzy drogi łączące początek układu O(0,0)O(0,0) z punktem M(1,1)M(1,1): drogę γ1\gamma_1, złożoną z poziomego odcinka O→(1,0)O\to(1,0), a następnie pionowego odcinka (1,0)→M(1,0)\to M; drogę γ2\gamma_2, złożoną z pionowego odcinka O→(0,1)O\to(0,1), a następnie poziomego odcinka (0,1)→M(0,1)\to M; oraz drogę γ3\gamma_3, będącą odcinkiem prostej łączącym bezpośrednio OO z MM.

  1. Wykazać, że ω1\omega_1 jest zupełna, znajdując funkcję ff taką, że ω1=df\omega_1=\mathrm{d}f.
  2. Obliczyć ∫γ1ω1\int_{\gamma_1}\omega_1 i ∫γ2ω1\int_{\gamma_2}\omega_1, parametryzując każdy odcinek. Otrzymać wynik również bez obliczeń.
  3. Zastosować kryterium Schwarza do ω2\omega_2. Jaki wniosek można wyciągnąć?
  4. Obliczyć ∫γ1ω2\int_{\gamma_1}\omega_2, ∫γ2ω2\int_{\gamma_2}\omega_2 i ∫γ3ω2\int_{\gamma_3}\omega_2. Skomentować wyniki.

Wskazówka

Wskazówka
Na odcinku poziomym dy=0\mathrm{d}y=0, a na odcinku pionowym dx=0\mathrm{d}x=0: każda całka sprowadza się do zwykłej całki pojedynczej.

Szczegółowe rozwiązanie

Rozwiązanie
Pytanie 1. Odpowiednia jest funkcja f(x,y)=xyf(x,y)=xy, ponieważ ∂f/∂x=y\partial f/\partial x=y oraz ∂f/∂y=x\partial f/\partial y=x. Pytanie 2. Dla krzywej sparametryzowanej przez t↦(x(t),y(t))t\mapsto\bigl(x(t),y(t)\bigr) mamy

∫γω1=∫[y(t)x′(t)+x(t)y′(t)] dt.\int_\gamma\omega_1=\int\left[y(t)x'(t)+x(t)y'(t)\right]\,\mathrm{d}t.

Droga γ1\gamma_1 jest sumą dwóch odcinków. Na pierwszym x(t)=tx(t)=t, y(t)=0y(t)=0 oraz t∈[0,1]t\in[0,1], zatem dx=dt\mathrm{d}x=\mathrm{d}t i dy=0\mathrm{d}y=0. Na drugim x(t)=1x(t)=1, y(t)=ty(t)=t, także dla t∈[0,1]t\in[0,1], zatem dx=0\mathrm{d}x=0 i dy=dt\mathrm{d}y=\mathrm{d}t. W konsekwencji

I1=∫γ1ω1=∫01(0×1+t×0) dt+∫01(t×0+1×1) dt=0+∫01dt=1.\begin{aligned}I_1=\int_{\gamma_1}\omega_1&=\int_0^1(0\times1+t\times0)\,\mathrm{d}t+\int_0^1(t\times0+1\times1)\,\mathrm{d}t\\&=0+\int_0^1\mathrm{d}t=1.\end{aligned}

Dla γ2\gamma_2 pierwszy odcinek parametryzujemy przez x(t)=0x(t)=0, y(t)=ty(t)=t, a drugi przez x(t)=tx(t)=t, y(t)=1y(t)=1, w obu przypadkach dla t∈[0,1]t\in[0,1]. Otrzymujemy

I2=∫γ2ω1=∫01(t×0+0×1) dt+∫01(1×1+t×0) dt=0+∫01dt=1.\begin{aligned}I_2=\int_{\gamma_2}\omega_1&=\int_0^1(t\times0+0\times1)\,\mathrm{d}t+\int_0^1(1\times1+t\times0)\,\mathrm{d}t\\&=0+\int_0^1\mathrm{d}t=1.\end{aligned}

Obie wartości są równe. Można było przewidzieć to bez obliczeń: skoro ω1=df\omega_1=\mathrm{d}f dla f(x,y)=xyf(x,y)=xy, całka zależy wyłącznie od końców drogi,

∫γω1=f(M)−f(O)=f(1,1)−f(0,0)=1.\int_\gamma\omega_1=f(M)-f(O)=f(1,1)-f(0,0)=1. Pytanie 3. Zapiszmy ω2=A(x,y) dx+B(x,y) dy\omega_2=A(x,y)\,\mathrm{d}x+B(x,y)\,\mathrm{d}y. Tutaj A(x,y)=yA(x,y)=y i B(x,y)=0B(x,y)=0. Gdyby forma była zupełna, kryterium Schwarza dawałoby ∂A∂y=∂B∂x.\frac{\partial A}{\partial y}=\frac{\partial B}{\partial x}.

Tymczasem ∂A/∂y=1\partial A/\partial y=1, a ∂B/∂x=0\partial B/\partial x=0. Pochodne mieszane są różne, więc ω2\omega_2 nie jest zupełna. Jej całka może zatem zależeć od drogi między OO i MM, co potwierdza poniższe obliczenie.

Pytanie 4. Ponieważ ω2=y dx\omega_2=y\,\mathrm{d}x, wkład do całki może dać tylko zmiana xx zachodząca przy niezerowej wartości yy. Korzystając z poprzednich parametryzacji, na γ1\gamma_1 otrzymujemy

J1=∫γ1ω2=∫010×1 dt+∫01t×0 dt=0.\begin{aligned}J_1=\int_{\gamma_1}\omega_2&=\int_0^1 0\times1\,\mathrm{d}t+\int_0^1 t\times0\,\mathrm{d}t\\&=0.\end{aligned}

Na γ2\gamma_2 pierwszy odcinek spełnia x(t)=0x(t)=0, więc dx=0\mathrm{d}x=0; na drugim x(t)=tx(t)=t, y(t)=1y(t)=1 i dx=dt\mathrm{d}x=\mathrm{d}t. Stąd

J2=∫γ2ω2=∫01t×0 dt+∫011×1 dt=1.\begin{aligned}J_2=\int_{\gamma_2}\omega_2&=\int_0^1 t\times0\,\mathrm{d}t+\int_0^1 1\times1\,\mathrm{d}t\\&=1.\end{aligned}

Odcinek przekątny γ3\gamma_3 ma natomiast parametryzację

x(t)=t,y(t)=t,t∈[0,1],x(t)=t,\qquad y(t)=t,\qquad t\in[0,1],

skąd dx=dt\mathrm{d}x=\mathrm{d}t i dy=dt\mathrm{d}y=\mathrm{d}t. Zatem

J3=∫γ3ω2=∫01y(t)x′(t) dt=∫01t dt=12.J_3=\int_{\gamma_3}\omega_2=\int_0^1 y(t)x'(t)\,\mathrm{d}t=\int_0^1 t\,\mathrm{d}t=\frac12.

Trzy drogi mają te same końce, lecz dają trzy różne wartości: J1=0J_1=0, J2=1J_2=1 i J3=1/2J_3=1/2. Jest to właśnie zależność od drogi charakterystyczna dla formy różniczkowej, która nie jest zupełna.