Rozwiązanie
Pytanie 1. Odpowiednia jest funkcja
f(x,y)=xy, ponieważ
∂f/∂x=y oraz
∂f/∂y=x. Pytanie 2. Dla krzywej sparametryzowanej przez
t↦(x(t),y(t)) mamy
∫γω1=∫[y(t)x′(t)+x(t)y′(t)]dt.
Droga γ1 jest sumą dwóch odcinków. Na pierwszym x(t)=t, y(t)=0 oraz t∈[0,1], zatem dx=dt i dy=0. Na drugim x(t)=1, y(t)=t, także dla t∈[0,1], zatem dx=0 i dy=dt. W konsekwencji
I1=∫γ1ω1=∫01(0×1+t×0)dt+∫01(t×0+1×1)dt=0+∫01dt=1.
Dla γ2 pierwszy odcinek parametryzujemy przez x(t)=0, y(t)=t, a drugi przez x(t)=t, y(t)=1, w obu przypadkach dla t∈[0,1]. Otrzymujemy
I2=∫γ2ω1=∫01(t×0+0×1)dt+∫01(1×1+t×0)dt=0+∫01dt=1.
Obie wartości są równe. Można było przewidzieć to bez obliczeń: skoro ω1=df dla f(x,y)=xy, całka zależy wyłącznie od końców drogi,
∫γω1=f(M)−f(O)=f(1,1)−f(0,0)=1.
Pytanie 3. Zapiszmy
ω2=A(x,y)dx+B(x,y)dy. Tutaj
A(x,y)=y i
B(x,y)=0. Gdyby forma była zupełna, kryterium Schwarza dawałoby
∂y∂A=∂x∂B.
Tymczasem ∂A/∂y=1, a ∂B/∂x=0. Pochodne mieszane są różne, więc ω2 nie jest zupełna. Jej całka może zatem zależeć od drogi między O i M, co potwierdza poniższe obliczenie.
Pytanie 4. Ponieważ
ω2=ydx, wkład do całki może dać tylko zmiana
x zachodząca przy niezerowej wartości
y. Korzystając z poprzednich parametryzacji, na
γ1 otrzymujemy
J1=∫γ1ω2=∫010×1dt+∫01t×0dt=0.
Na γ2 pierwszy odcinek spełnia x(t)=0, więc dx=0; na drugim x(t)=t, y(t)=1 i dx=dt. Stąd
J2=∫γ2ω2=∫01t×0dt+∫011×1dt=1.
Odcinek przekątny γ3 ma natomiast parametryzację
x(t)=t,y(t)=t,t∈[0,1],
skąd dx=dt i dy=dt. Zatem
J3=∫γ3ω2=∫01y(t)x′(t)dt=∫01tdt=21.
Trzy drogi mają te same końce, lecz dają trzy różne wartości: J1=0, J2=1 i J3=1/2. Jest to właśnie zależność od drogi charakterystyczna dla formy różniczkowej, która nie jest zupełna.