پرسش 1. تابع
f(x,y)=xy مناسب است، زیرا
∂f/∂x=y و
∂f/∂y=x.
پرسش 2. برای منحنی پارامتری t↦(x(t),y(t)) داریم
∫γω1=∫[y(t)x′(t)+x(t)y′(t)]dt.
مسیر γ1 اجتماع دو پارهخط است. روی نخستین، برای t∈[0,1]، x(t)=t و y(t)=0؛ پس dx=dt و dy=0. روی دومی نیز برای t∈[0,1]، x(t)=1 و y(t)=t؛ پس dx=0 و dy=dt. بنابراین
I1=∫γ1ω1=∫01(0×1+t×0)dt+∫01(t×0+1×1)dt=0+∫01dt=1.
برای γ2، پارهخط نخست با x(t)=0 و y(t)=t و دومی با x(t)=t و y(t)=1 پارامتری میشوند؛ در هر دو حالت t∈[0,1]. پس
I2=∫γ2ω1=∫01(t×0+0×1)dt+∫01(1×1+t×0)dt=0+∫01dt=1.
دو مقدار برابرند. بدون محاسبه نیز میشد آن را پیشبینی کرد: چون ω1=df با f(x,y)=xy، انتگرال فقط به نقاط ابتدا و انتها بستگی دارد،
∫γω1=f(M)−f(O)=f(1,1)−f(0,0)=1.
پرسش 3. مینویسیم ω2=A(x,y)dx+B(x,y)dy. اینجا A(x,y)=y و B(x,y)=0. اگر صورت کامل بود، معیار شوارتس میداد
∂y∂A=∂x∂B.
اما ∂A/∂y=1، درحالیکه ∂B/∂x=0 است. مشتقهای متقاطع متفاوتاند؛ پس ω2 کامل نیست. انتگرال آن میتواند به مسیر پیمودهشده میان O و M وابسته باشد، چنانکه محاسبهٔ بعدی نشان میدهد.
پرسش 4. چون ω2=ydx، تنها تغییر x در مقداری غیرصفر از y میتواند در انتگرال سهم داشته باشد. با پارامتریسازیهای پیشین، روی γ1 داریم
J1=∫γ1ω2=∫010×1dt+∫01t×0dt=0.
روی پارهخط نخست γ2، x(t)=0 و بنابراین dx=0؛ روی دومی، x(t)=t، y(t)=1 و dx=dt. ازاینرو
J2=∫γ2ω2=∫01t×0dt+∫011×1dt=1.
سرانجام پارهخط قطری γ3 آشکارا چنین پارامتری میشود:
x(t)=t,y(t)=t,t∈[0,1],
پس dx=dt و dy=dt. نتیجه میشود
J3=∫γ3ω2=∫01y(t)x′(t)dt=∫01tdt=21.
سه مسیر ابتدا و انتهای یکسان دارند، اما سه مقدار متفاوت میدهند: J1=0، J2=1 و J3=1/2. این دقیقاً وابستگی به مسیرِ مشخصهٔ یک صورت دیفرانسیلی ناکامل است.